ANNA SOMMER

Urodziła się w 1968 roku w szwajcarskim mieście Aarau. Jako autorka komiksów Anna Sommer zadebiutowała w 1996 roku albumem Damskie dramaty (Damen Dramen, wyd. Arrache Coeur), który wyróżniono nagrodą dla najlepszego komiksu humorystycznego na Festiwalu Komiksu w szwajcarskim Sierre w tym samym roku. Wkrótce potem nakładem L'Association ukazała się francuska edycja tego komiksu pt. Remue M énage. Od tej pory Sommer nie tylko wydaje kolejne albumy komiksowe, ale też współpracuje jako ilustratorka i autorka pasków komiksowych z czasopismami takimi, jak feministyczny magazyn Annabelle, humorystyczny L'imbécile de Paris, czy komiksowy Strapazin.

Obecnie mieszka i tworzy w Zurychu, którego atmosfera i historia są jej bardzo bliskie. Wyrazem jej zaangażowania w życie miasta był udział w projekcie związanym z obchodami 650-lecia Zurychu - Anna Sommer stworzyła ilustracje do książki Fadegrad. 13 denkwürdige Geschichten von Frauen aus Zürich, poświęconej postaciom kobiet, które zapisały się w historii miasta i kantonu.

Nigdy nie planowała, że zostanie rysowniczką komiksów. Podczas studiów graficznych w Zurychu zdała sobie jednak sprawę, że chce używać swoich umiejętności, aby opowiadać własne, oryginalne historie. Historie o kobietach, o tym, co myślą, co czują, co im się codziennie przydarza. Sommer jest prawdziwą poetką codzienności, z której wydobywa niezwykłość, szaleństwo, wdzięk. Z niej czerpie siłę i inspirację. Ale jej opowieści bywają też niepokojące, podszyte przewrotnym humorem, erotyką, przemocą. Styl tych historii oscyluje między groteską, czarnym humorem a tragifarsą.

Sommer posługuje się w komiksach oryginalnym sposobem narracji: obywa się niemal całkowicie bez słów a kadry nie są oddzielone sztywnymi liniami, kolejne wydarzenia przesuwają się przed naszymi oczami płynnie i swobodnie, bez narzuconych ram. Rozwinęła także własne techniki artystyczne: oprócz klasycznych rysunków tuszem tworzy metodą kolażu wycinanki z kolorowych papierów.

Publikacje komiksowe w Polsce:
„Damskie dramaty” (kultura gniewu 2005)


copyright © 2004–2017 kultura gniewu